Օրեր առաջ ձերբակալվել էր Նարեկացի արվեստի միության տնօրեն Նարեգ Հարթունյանը; Հայաստանի ամենահայտնի բարեգործ և Հայաստանում արվեստի ջատագով Նարեգին մեղադրում էին հարկերը չվճարելու մեջ և որոշում էին կայացրել կիրառել երկամսյա կալանք;

Ակտիվիստները ստորագրահավաք կազմակերպեցին;  Նարեգին սատարողները կարող էին յուրաքանչյուր ժամի գնալ Նարեկացի կենտրոն և մասնակցել ստորագրահավաքին կամ թողնել իրենց ստորագրությունը օնլայն տարբերակով; Կալանքի հաջորդը օրը Նարեկացին այնքան էլ լի չէր մարդկանցով, սակայն օնլայն տարբերակով ստորագրահավաքին մասնակցել էին 1227 մարդ, և Նարեգը դարձել էր մարդու իրավունքների կայքի երրորդ ամենաշատ ստորագրություն հավաքած անձը; Նարեկացի կենտրոնում էր Սարդարապատ շարժման նախաձեռնող խմբի անդամ Ժիրայր Սեֆիլյանը, ով ասաց, որ կարևորը անտարբեր չլինելն է, պետք է սատարել անարդարության զոհ դարձածներին, քանի որ վաղը դա կարող է հենց մեզ էլ սպառնալ;

Այսօր արդեն Նարեգ Հարթունյանը ազատության մեջ է և քննիչ Ռաֆիկ Մկրտչյանի որոշմամբ խափանման միջոց կալանքը փոխոխվել է քաղաքից չհեռանալու ստորագրությամբ; 

Ակցիային ներկա էր Դավիթի երկրորդ կինը Մարիամ Գևորգյանը հոր Համազասպ Գևորգյանի հետ:

Դատախազությունն ընդունեց Մարիամին և հավաստել, որ վերահսկվելու է ամբողջ գործընթացը: Մարիամի նախկին սկեսուրը՝ Ռուսաստանում կալանավորված Հայկանուշ Միքայելյանը, արդեն բերման է ենթարկվել Սանկտ Պետերբուրգից:

Մարիամ Գևորգյանի խոշտանգումների մասին առաջինը տեղեկություններ տարածեց hetq.am կայքը:

Հայաստանում կա 11 մանկատուն, որից չորսը մասնավոր են, և որոնք կացարան են տրամադրում ծնողների խնամքից զրկված ավելի քան 1200 երեխայի: ՄԱԿ-ի մանկական հիմնադրամի հայաստանյան գրասենյակի տեղեկատվության և հաղորդակցության ծրագրերի ղեկավար Էմիլ Սահակյանն ասում է, որ ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության հետ համատեղ աշխատանքի արդյունքում փորձում են այդ ընտանիքների թիվն ավելացնել: Սակայն խնամատար ընտանիքներին չի բավականացնում ամսական տրամադրվող 70.000 դրամը (200 դոլար), խնամատար ընտանիքներում ծնողներից մեկին տրվում է նվազագույն աշխատավարձի չափով գումար (32.500 դրամ, 85 դոլարից պակաս): Պետության միջոցներն էլ չեն բավականացնում այդ գումարն ավելացնելու համար:

«Սակայն դա չպետք է պատճառ լինի, որ գործընթացը դանդաղի կամ կիսատ մնա, քանի որ պետությունն ընդհանրապես պետք է ամեն կերպ ուշադրություն դարձնի անապահով ընտանիքներին, որպեսզի երեխան չհայտնվի մանկատանը»,- ասում է նա: ԱԺ «Ժառանգություն» խմբակցության պատգամավոր Անահիտ Բախշյանը, հավանության արժանացնելով ներդրված ծրագիրը, քննադատում է կառավարությանը` պետբյուջեից խնամատար ընտանիքներին տրամադրվող գումարի չափը չավելացնելու համար:

«Օրինաց երկիր» կուսակցությունից Գագիկ Բաղդասարյանը ՄԱԿ-ի մանկական հիմնադրամի կազմակերպած ծրագրի շրջանակում ԱԺ պատգամավորական խմբով այցելել է Նորվեգիա և ծանոթացել Երեխաների իրավունքների պաշտպանության գրասենյակի աշխատանքներին և այս ոլորտի աշխատանքներին: «Կարծում եմ` Հայաստանում էլ իմաստ ունի ու շատ կարևոր է ներդնել նման ինստիտուտ, որը կզբաղվի մեզ բոլորիս հուզող խնդիրներով` մանկատների բեռնաթափում, մանկատան շրջանավարտների բնակարանային ապահովման խնդիր, խնամատար ընտանիք և այլն»:

ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության մեկ այլ` 2003 թվականից սկսած «Պետական աջակցություն ՀՀ մանկական խնամակալական կազմակերպությունների շրջանավարտներին» ծրագրով գնվել է 40 բնակարան, որից 28-ում ոչ ոք չի բնակվում, իսկ մյուս 12 բնակարաններում ապրողներն էլ բողոքում են կենցաղային վատ պայմաններից: 2012-ին, ինչպես նաև 2011-ին, պետական բյուջեից գումար չի հատկացվի մանկատների շրջանավարտներին բնակարան գնելու համար: (Օրենքով` մանկատան երեխաները պետք է դուրս գան այնտեղից 18 տարին լրանալուց հետո: Ներկայումս 300 նման շրջանավարտ կա, որոնք սպասում են իրենց բնակարաններին, որոնք օրենքով իրավունք ունեն ստանալ դրանք: 2012-ին ևս 15 շրջանավարտներ պետք է սպասեն պետության կողմից օրենքով սահմանված բնակարանի իրենց հերթին:) 2010 թ. հուլիսին ԱԺ վերահսկիչ պալատը հայտարարեց պետական ծրագրի շրջանակներում երեք ընկերության կողմից գրանցված չարաշահումների մասին, ինչը կազմում էր 1 մլրդ 237 մլն 500.000 դրամ (3,2 մլն դոլար):

«Ծրագիրը չի իրականացվելու, քանի որ 2003-2009 թթ. ընթացքում գրպանվել են այդ ծրագրերի համար հատկացված գումարները: Ասում են, որ վերցնելու են այն 28 բնակարանները, որոնցում շրջանավարտները հրաժարվում են բնակվել, և հանձնելու են այլ շրջանավարտների, իսկ այդ տուն կոչվածում շունն էլ չի ապրի»,- ասում է Անահիտ Բախշյանը։ Չարաշահումներ իրականացրած ընկերություններից առգրավված ֆինանսական միջոցները քաղաքաշինության նախարարությունը 2012-ին կօգտագործի Գյումրում ու Ստեփանավանում սոցիալական տներ կառուցելու համար:

Գավառի մանկատան տնօրեն Նիկոլայ Նալբանդյանը «ԱրմենիաՆաուին» ասում է, որ 18 տարին լրացած իրենց շրջանավարտներին պահում է մանկատանը, եթե նրանք գնալու տեղ չեն ունենում: «Շատ ցավոտ խնդիր է: Պետությունը պետք է մանկատնից հետո միջանկյալ օղակ ունենա, որտեղ գոնե 4 տարի կապրեն 18 տարին լրացած երեխաները, մինչև ինքնահաստատվեն»,- ասում է նա: (Հայաստանում 18 տարին լրացած երիտասարդները 2 տարով պարտադիր զինվորական ծառայություն են անցնում, ինչը որոշ չափով միջանկյալ հաստատություն է դառնում մանկատան շրջանավարտների համար: Սակայն, իրականում, դա հազվադեպ է օգնում մանկատան շրջանավարտներին զորացրվելուց հետո նորմալ կյանք սկսել, ավելի հաճախ նրանք կրկին բախվում են նույն խնդիրներին, որոնք ունեին զորակոչից առաջ:)

Գավառի մանակատան դեպքում խնդիրը նաև լուծվում է Էջմիածնում գործող «Մեր տունը» ՀԿ-ի միջոցով, որտեղ ամեն տարի տեղափոխվում են մանկատան 5 շրջանավարտներ` այնտեղ անցկացնելով չորս տարի` համաձայն նախապես կնքված պայմանագրի: Մինչ այդ ավարտում են բուհը, պետությունից բնակարան ստանում և կյանք մտնում ավելի կայացած:

26-ամյա Անի Առաքելյանն ապրում է «Մեր տունը» ՀԿ-ում: Այստեղ է եկել Գավառի մանկատնից, արդեն վեց տարի է` բնակարանի հերթում է: «Մեր տունը» ՀԿ-ի հետ նրա պայմանագրի ժամկետը լրացել է նոյեմբերին, բայց կազմակերպության տնօրինությունը շարունակում է իր տանիքի տակ պահել Անիին, որովհետև նա գնալու տեղ չունի: Երկու շաբաթ առաջ Անին մանկատների մի քանի շրջանավարտների հետ հանդիպել է աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար Արթուր Գրիգորյանի հետ: Անիի խոսքով` նախարարը նրանց ներկայացրել է սոցիալական տների ծրագիրը. «Չեմ կարծում, թե կգնամ մարզում ապրելու, ես այնտեղ չեմ կարող աշխատանք գտնել, ես այնտեղ ոչ ոք չունեմ»,- ասում է մասնագիտությամբ մանկավարժ-հոգեբան Անին: Նույն վիճակում է նաև 26-ամյա Հասմիկ Գյուրջինյանը, որի պայմանագրի ժամկետը նույնպես լրացել է: Հասմիկն աշխատում է Էջմիածնի թիվ 10 մանկապարտեզում: Աղջիկներն անելանելի վիճակում են` «Մեր տունը» ՀԿ-ից դուրս գալու նրանց վերջնաժամկետը գալիք տարվա մարտի մեկն է:

Անահիտ Սիմոնյան

«Գույքագրումն արդեն կատարվել է և մինչև տարվա վերջ գումարը կտրամադրվեն բնակիչներին,- ասում է քաղաքապետարանի հասարակության հետ կապերի վարչության պետ Արթուր Գևորգյանը,- Այս քայլը պարզապես բարի կամքի դրսեվորում է, քանի որ քաղաքապետարանը ոչ մի պարտավորություն չունի տվյալ բնակիչների հանդեպ>>:

Հրդեհից տուժած բնակիչների մի մասը տեղափոխվել է բարեկամների տուն, սակայն 2 ընտանիք դեռ շարունակում են ապրել հրդեհված տներում;

Երևանի Կորյուն 23 հասցեի 8 տները հրդեհվել են մեկ տարի առաջ; Անտուն մնացած բնակիչները տարածքում վրաններ են դրել և հանգրվանել; Քաղաքային իշխանությունը սկզբում 4, ապա ևս 4 ամսով՝ 150,000 դրամ ամսական գումար է տվել յուրաքանչյուր ընտանիքին՝ վարձով բնակվելու համար: Ապա դադարեցրել է ֆինանսական օգնությունը՝ գումարներ չունենալու պատճառով:

Հունանը Հյուսիսային պողոտայում զբաղվում է ծաղրանկարչությամբ արդեն մոտ 2-2.5 տարի: Մասնագիտությամբ նկարիչ-մանկավարժ է, սակայն այժմ գտել է մեծահասակներին ուրախ ապրել սովորեցնելու իր բանաձևը:

Նրա ամենասիրելի կերպարները տարեցներն են: «Սիրում եմ նկարել հիմանականում 50-60 անց մարդկանց, կարևոր չէ, կին, թե տղամարդ, քանի որ ինչքան դեմքը կնճռոտվում է, այնքան դիմագծերը ավելի են շեշտվում, և բնավորությունը ընդգծվում»,- պատմում է Հունանը, ցուցադրելով իր պապիկի ծաղրանկարը:

Ու՞մ չի սիրում նկարել Հունանը: Որքան էլ զարմանալի կհնչի, նրա չսիրած հերոսները երեխաներն ու գեղեցկուհիներն են: Եթե առաջինների դեպքում խնդիրը  չձևավորված խառնվածքն է, ապա գեղեցկուհիների մասին նա ասում է. «Սիրուն աղջիկներին հատուկ չեմ կարող տգեղացնել, և թերությունների բացակայության դեպքում դրանք հորինեմ»: Սակայն լավ տրամադրության դեպքում անում է նաև բացառություններ:

Սակայն այսպիսի պահերն էլ դառնում են ժպիտի և անգամ լիաթոք ծիծաղի առիթ: Երևի հենց սա է ուրախ ապրելու բանաձևը…

Լուսանկարը՝ Բիայնա Մահարի

Եթե դուք ինչ-որ մեկի ականջից կամ պարանոցից կախված գեղեցիկ ու ինքանտիպ զարդ եք տեսել, ապա վստահ իմացեք, դա հենդ մեյդ է: Վերջերս ավելի ու ավելի շատ կարելի է նկատել աղջիկների, ովքեր կրում են այդօրինակ զարդեր: Առաջին հայացքից դժվար է հասկանալ, թե ինչից են պատրաստված դրանք, սակայն ուշադիր նայելով պարզ է դառնում, որ ձեռքի աշխատանքներ են, կամ ինչպես «նորաձև» է ասել` հենդ մեյդեր են: Զարդերի վրա պատկերված են լինում տողեր սիրելի երգերից, մուլտֆիլմների հերոսների, երգիչների և նույնիսկ այդ իրը կրողի պատկերը:

«Հենդ մեյդի առավելությունը նրանում է, որ ես նույն իրից չեմ ընդունում կրկնակի պատվեր: Եթե մեկն արդեն վաճառել եմ ու ուրիշը տեսել և ուզում է նույնից, այլևս չեմ պատրաստի: Ցանկացած գնորդ ուզում է միակը լինել այդ զարդը կրելիս»,- ասում է հենդեյդեր Բիայնան:

Հենդմեյդեր լինելու համար ամենևին էլ պետք չէ հատուկ կրթություն ունենալ, կամ այդ արվեստով տիրապետելու հմտություններին ծանոթանալ: Բավական է միայն սիրել ստեղծագործել` չփորձելով նմանակել արդեն ինչ-որ մեկի ստեղծած աշխատանքին:
Բիայնան 23 տարեկան է, մասնագիտությամբ ծրագրավորող է, բայց սիրում է հենդ մեյդը և շարունակում մտածել ու ստեղծել այն, ինչ դեռ չի արել ոչ ոք: Իր ապրանքանիշը անվանել է “Լամոչկա”, զարդերի հետ մեկտեղ, ստեղծում է նաև տոնական բացիկներ սիրելիների համար:

Պատրաստած իրերի վաճառքը հիմնականում կատարվում է սոցիալական ցանցերի միջոցով: Ֆեյսբուքում ստեղծվում են ալբոմներ, ուր ներառված են զարդերն իրնեց առժեքով, ցանկացողներն էլ կարող են գրել, պատվիրել: Լինում են այնպիսի դեպքեր, երբ կայքում մի իրի համար թեժ պայքար է գնում:

Մեկը գրում է`

-Ես պատվիրում եմ

Մյուսն էլ ասում է,

-Արդեն ուշ է, իմ պատվերն ընդունել են:

Հայկական արտադրության այս արվեստի կամ բիզնեսի տեսակը լայն տարածում է ստացել ոչ միայն մեր երկրում, այլև դրա սահմաններից դուրս: Մեր հայրենակցիները հաճախակի պատվերներ են ընդունում նաև արտերկրից:

<<Ճանապարհ գոյություն չունի , մենք այն ստեղծում ենք քայլելով>>,-Ա. Բոալ

Քանի որ ներկայացումները ինտերակտիվ են, դրանցում մեծ տեղ է գրավում իմպրովիզացիան: Ամենաբարդը սկիզբն է, երբ մի քանի հանդիսատես հատեց դահլիճի ու բեմի սահմանը, մյուսներն աշխուժանում են: Արդյունքում` նոր հայացք թատրոնին, բեմը           գետնից բաժանող երեք աստիճանի հաղթահարում և այնտեղից սեփական կարծիքը  հնչեցնելու հնարավորություն:

Ֆորում թատրոնի նպատակը սվովորեցնելը չէ, այլ ուղղություն ցույց տալը: Հիմքում էլ հավատն է, որ թատրոնում կառուցելով սցենարը հանդուրժողականության և երկխոսության սկզբունքներով` մարդիկ  կկարողանան նույն կերպ կառուցել հասարակությունը, որտեղ ապրում են:

Սալսա իսպաներենից թարգմանաբար նշանակում է »սոուս», խառնուրդ»: Սալսան երաժշտական ժանր է, որն առավել տարածված է Հարավային Ամերիկայում: Երաժշտական ժանր լինելուց բացի, այն նաև պարային ոճ է, որն իր մեջ ներառում է չա-չա-չա, բոլերո, մամբո պարերին բնորոշ շարժումները: Ավելին իմանալու համար գտա Ջորդանոյին, ով ավելի հայտնի է Կուբանոյ բեմական կեղծանվամբ և հենց նա էլ պատմեց սալսայի մասին: Կուբանոն Երևանում հայ երտասարդներին սովորեցնում է ճիշտ պարել սալսա:

Խոսելով սալսայի մասին` նա նշեց, որ հայերը շատ մեծ հետաքրքրությամբ են գալիս իր պարի դասերին, խնդիրներից մեկն այն է, որ լարված ու ձգված են պարում, մյուսն էլ, որ պարում են ավելի շատ դիմացիններին գոհացնելու, այլ ոչ իրենց հաճույքի համար: »Սալսայում սահմանափակումներ չկան, պարզապես պետք է թուլացնել մարմինը և պարել»,-նշում է Կուբանոն: Սալսա ասելով նա հասկանում է Կուբա, կուբացիների քայլվածքը: »Շատերը մեզ ասում են, որ նույնիսկ քայլելիս դուք կարծես պարելիս լինեք»:

Կուբանոյին Երևանում կարելի է տեսնել տարբեր ակումբներում, ինչպիսին են օրինակ One club-ը, Կամի ակումբը, իսկ ահա ամռանը Կոնգրես հյուրանոցում` »Իսպանական կենտրոնի» կողմից կազմակերպված խնջույքների ժամանակ:

Կուբանոյի պայմանագրի ժամկետը լրանում է այս տարվա հունվարին ու չնայած այն բանին, որ շատ է կարոտել Կուբան, կարծում է, որ էլի կգա Հայաստան, քանի որ հասցրել է սիրել Երևանն ու երևանյան գիշերները:
http://www.youtube.com/watch?v=BwKQWJ7fU88